Mimo młodego wieku reportera, po lekturze jego dziennika podroży (wyprawy) można się zorientować, że nie tyle dobrze się zapowiadał – co już dysponował doskonałym zmysłem obserwacji i świetnym piórem.

Jedna strona książki to żywy obraz podzwrotnikowej dżungli, reporterskie opisy i fotograficzny obraz żyjących tam ludzi. (Tak na marginesie: o ile rdzenni mieszkańcy są obrazem przystosowania, o tyle biali są tam całkowicie obcy). Druga – to zapiski, których celem jest zachowanie i utrzymanie psychiki autora w formie. Ale nie jest to dla niego łatwe.

Opisywany świat wzbudza zachwyt, zdziwienie – a czasem przerażenie. Za to fragmenty, które są wchodzeniem w psychikę autora, przypominają patrzenie na himalaistę zapadającego na postępującą chorobę wysokościową. Kogoś kto nie potrafi już ocenić realnie sytuacji. I jedyne co może – to podtrzymywać się na duchu za wszelką cenę.

Czy po tylu latach od napisania dziennika mamy prawo nadal się nim emocjonować? I przyglądać się jak umiera człowiek?

Raymond Maufrais – Zielone piekło

zielone-pieklo

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s